Vergat of gejat?

Stel, je holt uit kantoor naar de supermarkt, graait een maaltijd bij elkaar en kukelt alles vanuit je handtasje op de lopende band. Thuis ontdek je dat de gehaktkruiden niet zijn betaald. Ben je dan iets vergeten? Of ben je een dief? Contractenrechtelijk zit dit duidelijk in elkaar. Door producten met een prijsje op de plank te zetten, doet appie mij een aanbod. Als ik met mijn lekkernijen naar de kassa loop, aanvaard ik, en is er een overeenkomst ontstaan. Als ik dan niet betaal, pleeg ik wanprestatie. De supermarkt moet mij in gebreke stellen (een mooi woord voor Foei). Dat is natuurlijk niet erg effectief en het zou slecht voor de economie zijn als het hierbij bleef. Daarom bemoeit de staat zich ermee. “Hij die enig goed dat aan een ander toebehoort wegneemt met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, wordt als schuldig aan diefstal gestraft.” Als ik echt wat vergeten ben, is het dus geen stelen, want ik had niet de opzet om het me toe te eigenen. De staat loopt hierdoor tegen het probleem aan dat elke dief kan zeggen: “Oeps, foutje!” Appie stelt daarom in haar voorwaarden dat je sowieso niets in een handtas mag droppen - maar dat is geen onderdeel van ons strafrecht. De rechter zal moeten bepalen wanneer er soort-van-opzet in het spel is. Zolang je de kassa niet bent gepasseerd, zal dat niet snel het geval zijn. Winkelbeveiligers zullen daarom iemand die spullen in zijn zak steekt, niet al voor de kassa neerhalen. Maar daarna? Van een zwerver wordt aangenomen dat hij wil jatten. Van mij niet, terwijl ik juist geacht word scherp van geest te zijn. Omaatjes jatten natuurlijk niet, scholieren wel. Of is dat verboden leeftijdsdiscriminatie? Kortom, het is een mijnenveld, met als uitsmijter dat echte dieven alleen behoedzaam gevloerd mogen worden.

Contractrecht
  • Facebook - White Circle
  • LinkedIn - White Circle

Copyright: Antoinette Vlieger BV - Algemene VoorwaardenPrivacy Statement​ - Interne Klachtregeling