Briesende mama's

Onpartijdigheid wordt gezien als een deugd. Toch schrijft de advocatenwet voor dat wij juist partijdig moeten zijn en dat is ook logisch. Een scheidingsadvocaat die zegt: “Natuurlijk krijgt u de auto mevrouwtje, mijn cliënt krijgt immers al de boot,” daar zit niemand op te wachten. Je wilt een pleitbezorger die voor jouw belangen vecht. Dat kan best lastig zijn, bij sommige zeurpiet-cliënten. Maar het gebeurt ook dat advocaten juist te partijdig zijn. Zo was er een advocaat die vond dat de buurman van zijn cliënt echt geen dakterras mocht aanleggen. Toen hij dat toch deed, werd hij door de raadsman in elkaar geslagen. De verdediger ontpopte zich tot aanvaller. Ook als er geen geweld aan te pas komt, kan je te ver gaan. Een advocaat hoort niet zijn cliënt te helpen om puur uit wraak een werknemer de bijstand in te duwen. Het deed me eraan denken dat advocaten wel iets weg hebben van mama’s. Wat mijn kleine smurf betreft, ben ik ook volstrekt niet onpartijdig. Ik zal altijd haar kant kiezen. Gelukkig maar, want elk kind heeft iemand nodig die onvoorwaardelijk haar kant kiest. En net als bij advocaten, zijn er moeders die daarin te ver gaan. Die geven op het schoolplein andere kinderen een draai om hun oren, of schelden de docent uit bij een onvoldoende. Sommige mama’s vergeten dat het in het belang van hun kind kan zijn om haar nu juist niet haar zin te geven. Ik was zelf een jaar of acht, toen ik briesend van woede thuiskwam en vertelde over die stomme Astrid! Mijn moeders antwoord was: “Bekijk het eens vanuit haar positie.” Ik ontplofte bijna, maar Astrid en ik bleven nog jaren vriendinnen. Partijdig zijn zonder iemand altijd gelijk te geven. Soms lijkt de advocatuur op het moederschap.

Contractrecht
  • Facebook - White Circle
  • LinkedIn - White Circle

Copyright: Antoinette Vlieger BV - Algemene VoorwaardenPrivacy Statement​ - Interne Klachtregeling